Posts

ZIELSGENOOT

  "Het is niet goed voor de mens om alleen te zijn" Zo sprak de Heere nadat hij Adam had geschapen. God wilde al dat Eva zou komen. Zij was geen plan B, een oplossing nadat Adam zich alleen voelde. Nee, God wilde dat Adam éérst zijn eenzaamheid opmerkte, alvorens Hij die eenzaamheid ging opvullen. Eenzaamheid noemt God "niet goed". Toch vormt het zich de rode draad door de bijbel heen. De ware Godsmannen waren dikwijls eenzaam, hoewel soms omringt door mensen, door veel mensen.

EXAMENTIJD

In de eerste week van december DV heb ik drie examens, daarna zit `t eerste semester er op. Voor kerkhistorie moest ik een scriptie schrijven over de Belijdenissen van Augustinus. 287 bladzijden met 13 hoofdstukken (boeken) die moesten worden samengevat in 200-250 woorden. Gisternacht om 2.00 heb ik dat afgerond en acht uur later heb ik kleine foutjes veranderd. Ik moest tevens een introductie en conclusie schrijven met een duidelijke thesis. Het boek is werkelijk een meesterwerk. Het is eigenlijk één lang gebed naar God. Je leest hoe Augustinus met zijn intellect God niet kan vinden, laat staan doorgronden. Hij moet zich eerst vernederen. Toegeven het niet te weten.  Dan grijpt de Heere Jezus hem in Zijn liefde en onderwijst hem. Tegenwoordig zie je veel mensen zoals hem, die om de bijbel lachen als een oud primitief boek, maar als ze werkelijk op zoek gaan naar waarheid, merken ze dat het boek open gaat en een ander soort wijsheid biedt. Geen wereldse wijsheid, maar Goddelijke wijshe

DE CHAOS VAN EEN DOORSNEE WEEK

MAANDAG Jona is als eerste op. Hij loopt dan naar de koelkast. Dat mag niet. Maar zijn dorst is groter dan zijn gehoorzaamheid. Agnes bedacht een list. Een slokje appelazijn in het pak. Hij pakt het pak, schut even, kijkt naar Isaac en zegt; "Isaac, hier zit nog sokkie mehk in" - Dan zet hij het pak aan z`n mond en kijkt vies en zegt er achteraan; "bah, mehk is niet lekker meer" DINSDAG De woonkamer stroomt vol met gapende mensen. Ik roep naar Isaac. "potje koffie, acht kopjes"  Hij weet dan dat je vier schepjes in de filter doet. Dat doet hij keurig. Dan voor acht aan kopjes water. Apparaat aan. Even later schenkt hij koffie in. Niet te zuipen. Wat een bocht! Hoe dat zo? Papa loopt met hem mee naar `t apparaat. We maken een reconstructie. Alles goed behalve één ding. De koffiefilter met oude koffie van gisteren zat er nog in. WOENSDAG Ik roep naar Isaac. "potje koffie, acht kopjes"  Hij weet dan dat je vier schepjes in de filter doet én dat je

NIET AFREMMEN (deel 1)

Na het bestuderen van de kerkvaders viel het mij op dat zij op jonge leeftijd al veel meer en op een veel hoger niveau studeerden dan kinderen nu. Als je leest wat zij op twaalf, dertien jarige leeftijd al aan kennis tot zich namen, dan is dat beschamend zelfs voor volwassenen nu. Onze intentie is dan ook om de scholing van Isaac, Aaron en Maartje te versnellen en te intensiveren. Dit willen we doen door:  1. hun leergierigheid niet af te remmen. 2. afleiding te minimaliseren 3. voldoende tussentijdse rust en ontspanning, maar geen vakanties. 4. breken met geijkte ideeën inzake niveau en studielast. 5. motivatie door middel van complimenten en beloningen. 1. Niet afremmen. Een kind heeft, normaal gesproken, veel honger naar kennis. Het is als een spons. Als leraar moet je dus zorgen voor een constante toestroom van kennis. Het is verleidelijk om een kind te sparen, of om veel af te wisselen of te 'verleuken'. Maar als dat niet nodig is, hoeft dat niet. Een kind moet na de lesse

ZOMAAR AANGELEERD

  `s ochtends schrijft Aaron uit zichzelf een lijstje. Er staat dingen op die mama nog zou moeten kopen. Dingen bij de Loppis, of bij de supermarkt. Als Agnes de kamer binnenkomt, zeg ik; "kijk eens naar wat hij onderaan heeft geschreven." Ze leest en schiet in de lach. Er staat " meriño wo l" - Een kind van zeven zou dit schrijven als ' merienjo ' of ' marinjo ' - niet ' meriño '. Ze vraagt aan Aaron: "waarom heb je het zó geschreven?" "nou gewoon" zegt hij. "de N met een streepje is NJ in het spaans" Een uur later kijk ik langs de zonwering naar buiten en zie Maartje fietsen! Het duurt even totdat het tot me doordringt dat zij A. geen fiets heeft en B. nooit heeft leren fietsen.  We zijn er door onze reis niet aan toe gekomen en vorig jaar durfde ze het nog niet. Ze heeft een step. Maar nu ze haar vriendinnetje hier zag fietsen, pakte ze een reserve fiets, sprong er op en begon te fietsen. Geen zijwieltjes. Gee

AARON'S BLOG 2

we zijn in zweden ik kan hier lekker spelen . en ik hoef me niet te vervelen. en als ik lekker speel. is de trampoline mijn deel  en ook soms ga ik fietsen op de fiets dat vind ik leuker dan niets en ik vind kastanjes en helikopturs die gooi ik op de trampoline en als ik dan spring gaan ze omhoog en weer omlaag terwijl ik zing met een koekje in mijn maag. hee ik heb een idee jona en maartje springen julli mee? en nu gaan wij naar school we moeten keer sommen maken 1x4=4 2x4=8 mijn hersenen kraken en nu moeten we brijen en haken. daarna weer gauw naar buiten  waar de vogels vluiten met zeven kinderen rennen wij dan naar de hut en alle regen vind ik vlut dan moet ik weer naar huis het word koud dan eet ik ardappels met zout doeg alle mensen ik zal jullie kusjes wensen aaron

LOPPIS

Agnes was vandaag op stap. Ze ging naar een echte zweedse Loppis. Een Loppis of  loppmarknad, is een rommelmarkt. Zeer populair in Zweden. Gisteravond heeft ze een lijstje gemaakt met spullen; winterkleding voor de kinderen, schaatsen, wol, speelgoed. Na acht uur komt ze terug. Vlak voor de schemering. Ze loopt met armen vol kleding enkele malen heen en weer en ploft dan neer op de bank. Aaron moet er eerst aan geloven. Een skibroek, een winterjas en winterlaarzen. Compleet! Hij straalt. "Lekker warm" zegt hij. Dan ben ik aan de beurt. Ook voor mij is er een set van broek en jas. Zodra ik m`n handen door de mouwen steek, merk ik dat er handschoenen in de mouwen zitten. Geweldig! Ook ik ben voorzien. Agnes heeft voor zichzelf ook een broek met jas gevonden. Daarnaast had ze voor Christoph twee kruippakjes, voor Jona winterschoenen en voor Isaac`s komende verjaardag twee cadeautjes. Allemaal gekocht bij de Zweedse loppis. In het verleden is het wel eens gebeurd dat wij iets wil

BREIEN MET DAMES

In deze doldwaze wereld,  waarbij er een conflict is ontstaan in de natuur van de mens, enerzijds de behoefte om alleen te zijn en anderzijds de behoefte aan contact. Enerzijds het terugtrekken uit de maatschappij, anderzijds de dringende behoefte om deel van die maatschappij uit te maken. Een voorbeeld hiervan zijn de tienduizenden dames die achter een camera, met naaimachine of breinaalden filmpjes opnemen en honderd duizenden andere dames leren hoe er een duim op een wollen wand moet worden gestikt, hoe je een paraplu kunt haken of hoe je ongelijke borduursteken voorkomt of emotioneel kunt verwerken. Zodra je een dergelijk filmpje aanzet, heb je het idee dat je deel uitmaakt van een clubje met dames, aan een grenen tafel, met kopjes kaneelthee op tafel en biologische dadelcrackers. Je hoort de pennen langs elkaar tikken en je hoort het geklets over buurvrouwen, kleindochters, patronen en recepten. Op één filmpje zie je een dame met zelfgebreide muts op haar harses. Ze draagt een geh

WINTER IN ZICHT

De herfst is in volle gang. De bomen veranderen in rap tempo van groen naar bruin, beige, rood, oranje en geel. Hoewel er een heerlijke zonnetje door de grijze wolken schijnt, wordt het dagelijks ietsje frisser. We moeten anticiperen en hebben voor elk kind een wollen trui gekocht. Onze ervaring is dat écht wol écht warm is. In Zweden kun je dat heel goed kopen. Hier is het noodzaak, dus breed beschikbaar. Naast de wollen truien hebben we ook broeken moeten kopen. Met name de jongens groeien als kool. Dat komt natuurlijk omdat ze maar op blijven scheppen tijdens het eten. En ook tussen de middag eten ze zó zes sneetjes. Men zegt hier dat de herfst ineens kan omslaan in winter. Zomaar, onaangekondigd. Het gaat dan sneeuwen en er komt een dikke laag ijs op het meer. Wij nemen dit voor waar aan. Wie zijn wij om daar aan te twijfelen. De camper dient dus winterklaar worden gemaakt. Dat moeten we eerdaags gaan doen. Ook moeten we gaan nadenken over de winter; korte dagen, koud, donker. Hoe

VISSEN II

Na mijn eerste visavontuur was ik vastbesloten om mij verder te bekwamen in het vissen.  En wat heb ik een hoop geleerd! Les 1 : Je hebt vissers en vissers. Duizenden vissers voelen zich geroepen om filmpjes op te nemen waarin ze je in 3, 5 of 10 stappen leren zo snel, zo veel mogelijk vis te vangen.  Maar wat blijkt, veel van hen worden gesponsord met gratis materiaal en natuurlijk is dát gratis materiaal hét beste wat er is. Dan zijn er een hoop filmpjes waarin wordt geknipt. Je ziet de visser stoer op een steiger staan, 1-2-3 en.. beet! De hengel kromt zich naar beneden. (Zou er onder water een vriend aan de lijn trekken?) Hij haalt een enorme vis binnen. Snel een focus op de handen. Ja, een baars van 50cm! Snel een foto en dan teruggooien (dát vind ik zó zonde) en weer opnieuw uitgooien. Daarna wéér een baars! (is dat dezelfde?) en wéér één! Tussen de regels door probeer ik wat te leren. Na dertig filmpjes heb ik er m`n buik van vol. Niet dankzij, maar ondanks, heb ik wat informati

DE DRIE CAPPADOCIËRS

Het is maandagavond, half zeven. Ik ga achter mijn laptop zitten en klik wat links en voila! Ik zit in het klaslokaal. Althans, dat beeld ik me in. Ik mag meekijken. De klas is gevuld met een ander slag leerlingen dan waarmee ik bekend ben. De leeftijd, zo schat ik, varieert van 22 tot 40.  Zo`n 35 leerlingen. Daarnaast nog zo`n 35 leerlingen die via internet meekijken. Daarvan varieert de leeftijd van 25 tot 60.  'De zeventig' zitten allemaal klaar. De les begint stipt op tijd. De les vindt plaats in Florida. De professor komt uit Pittsburgh. Hij heeft een grappig accent. Een accent die je herkent uit een film.  Hij begint : "How y'all doing?" - Na een korte introductie beginnen we. Het decor is een prachtig lokaal met eikenhouten muren. Achter het preekgestoelte van de leraar staat een grote, grove boekenkast. Naast hem een projectiebord. De professor draagt een donkerblauw kostuum dat hem als gegoten zit en één Buddy Holly bril op z`n neus. Naarmate de les vord

GEDICHT

Naast de schoollessen willen we ook dat de kinderen zich creatief weten uit te drukken. Dat kan door middel van knutselen, tekenen, schrijven, muziek, zang, rollenspel en... poëzie. Poëzie is bij uitstek een bezigheid waarbij allerlei componenten van schoolwerk samenkomen; taal, spelling, schrijven, lezen. Het stimuleert hen hun woordenschat uit te breiden en leert het iets over te brengen aan een lezer. Een lezer die zich moet kunnen verplaatsen in wat zij voor ogen hebben. Laatst stond ik met Isaac naar `t meer te kijken. Ik vroeg hem te beschrijven wat hij zag. Hij zag dat `t water grijs was. "zie je nog meer kleuren?" "ja, ook blauw en groen"  "en nog meer?" hij tuurde geconcentreerd over het water. "ook rood en paars en beige" - "en waar komen die kleuren vandaan?"  "van het water" "nee, het water is doorzichtig" Het was even stil. "van de lucht en het land" "ja klopt! Het water reflecteert slecht

ZWEDEN II

Momenteel zijn we in Zweden. We verblijven in een prachtig, pittoresk falurood* huisje met een kamer als schoollokaal voor de kinderen en een studiekamer voor mij. Heel bijzonder. De jongens slapen op zolder en hebben daar een speelruimte van 40m2. De Heere bevestigde aan ons dat we naar Zweden moesten gaan en dat ik daar theologie mocht gaan studeren. Met de nadruk op mogen. We wisten niet wat we hier zouden aantreffen en vertrokken in afhankelijkheid. Toen we ons realiseerden wat ons hier werd aangeboden, merkten we Gods hand in ons leven. Een oase van rust (het is hier na 20.00u. muisstil) een lusthof van ongerepte natuur. Eekhoorns, vossen, herten, elanden, slangen en wolven. Meren, bossen, rotspartijen begroeid met allerlei soorten mos en glooiend heuvelland. Sinds we hier zijn neergestreken zijn we beide bezig met onze studie. Ik leer-  en Agnes onderwijst. Ik zit in het klaslokaal en Agnes staat er voor. Ik moest tientallen Engelstalige boeken aanschaffen, terwijl Agnes de aanha

VISSEN

We zijn in Zweden, we kijken uit op een groot meer en dus besluit ik te gaan vissen. In Nederland heb ik me vorig jaar al een hengel laten aansmeren.  Ik liep de winkel binnen en legde mijn wensen op tafel; forel, baars, zalm, makreel, tonijn. Ik kreeg twee hengels, een mandje vol haakjes, aas, schepnet, veel adviezen en nul garanties. Ik trek mijn wandelschoenen aan en maak een wandeling aan de rand van het meer. Ik moet een weiland met koeien oversteken en zet mijn twee hengels, een mandje vol haakjes, aas, schepnet, een koffer en emmer neer in het gras en haal de stroomleidingen los van het hek. De koeien rennen mij tegemoet. Twee grote koeien en twee kalveren. Ze kijken mij dom aan en blijven op een meter afstand staan. Een zwerm vliegen rond hun ogen. Ik strek mijn hand uit om te aaien. Een vreemde gewoonte. Koeien willen niet geaaid worden. Ze willen gemolken worden als hun uiers op knappen staan en verder met rust gelaten worden. Ik pak mijn twee hengels, een mandje vol haakjes,

SCHADUWEN

Het is zondagmorgen. We zitten in de woonkamer. Naast mij zit Maartje met haar benen te zwaaien. Agnes zit in de fauteuil met Christoph. Ze worstelt met hem als met een pas gevangen Forel. Hij is te onrustig om stil te zitten. Hij heeft de vloer ontdekt. Een vloer met schatten; een vloerkleed, duploblokjes, kabels waar je heerlijk aan kunt trekken én boven alles; twee fauteuils waar hij heerlijk onder ligt, alsof hij geniet van de schaduw. Hij wil niet op schoot, maar hij wil kruipen! Op die andere fauteuil zit Jona. Omdat al zijn kleren in de was zitten, heeft hij mijn t-shirt aan. Het is twintig maten te groot. De hals valt over zijn schouders en de onderkant van `t shirt loopt tot over zijn knietjes. Uit de mouwen steken twee polsen met handen er aan. Toch draagt hij het alsof het het hem gegoten zit en het de laatste creatie van één of ander modehuis is. Maar toegegeven, hem staat alles. Zelfs een korte broek van vochtabsorberend papier. Hij heeft beide handjes nonchalant op de arm

ZWEDEN

  We zijn in Zweden en hoe bijzonder! Eerst ben je in Gibraltar; het verste strand van Europa en nu ben je in het hoge noorden. Het blijft een kwestie van reizen. Vijf keer tanken, vier keer kleine boodschappen, drie korte stops, twee tolwegen en één lange adem en we zijn gearriveerd. Wij vinden zoveel zo gewoon. Onderweg komen we duizenden campers en caravans tegen. De helft in tegenovergestelde richting. Zij hebben Noorwegen, Zweden en Denemarken al reeds bewonderd. De andere helft rijdt, met ons als één colonne, dit immense land binnen. Om vervolgens in honderden zijwegen op te splitsen totdat we ons realiseren dat we alleen zijn. Alleen op een landweggetje, richting de eindbestemming. Wat kan ik zeggen van Zweden? Qua landschap had ik hoge verwachtingen. Maar, toen wij vanuit Denemarken, over de brug, de Zweedse grens passeerden, had ik even het gevoel in Texel te rijden. De huizen stonden kort op elkaar, er was nieuwbouw, veel graslanden én 'boven' alles; het landschap was

KOFFIE

We liggen nog in bed. De felle morgenzon heeft de kamer, ondanks de zonwering, verlicht. Ik hoor gestommel. De kinderen ontwaken. Één voor één. Ik heb de wekker gezet op half negen. Naast het bed van Aaron heb ik een briefje geplaatst. Daarop staat geschreven; "Aaron, maak jij koffie voor papa en mama?"  Terwijl ik me nog éénmaal omdraai, lees hij de kattebel en loopt naar beneden. Even later is iedereen een richting op gestoven. Jona rent naar de woonkamer waar hij zijn auto`s pakt, Christoph draait in z`n bedje en trekt zich op om de kamer rond te turen, Isaac doet zijn t-shirt en korte broek aan en Aaron drukt op wat knoppen van het koffieapparaat. Daarna staat Aaron in de deuropening. "papa, uw koffie staat op tafel" "oh mooi" reageer ik vanuit mijn duffe toestand en ik wrijf de restanten van de nachtrust van onder mijn ogen weg.  Maartje komt er bij staan en roept; "en ik heb mijn bed opgemaakt!" Ik tuur ongeloofwaardig naar haar bed en ware

ILLUSTRATIES BIJ DE BIJBEL

We zitten in de camper in Zweden. Isaac, Aaron en Maartje aan de ene zijde van de tafel, ik aan de andere. "Ik ga het meest romantische bijbelse verhaal lezen" begon ik. De kinderen wisten niet wat de term 'romantisch' betekende.  Dus legde ik dat uit. Als een man en een vrouw elkaar op straat ontmoeten, dan gaan ze niet staan te overleggen of ze met elkaar willen trouwen. Elk van hen zegt niet; "ik zoek een man" en "ik zoek een vrouw" "jij komt in aanmerking" "jij ook" "trouwen?" "ja, is goed" Aaron moet lachen om de absurde situatie én mijn bijbehorende gezichtsuitdrukking. "Nee" zo vervolg ik. "de Heere God heeft ons romantiek gegeven" Ik kom met een nieuwe illustratie; "een man en een vrouw komen elkaar op straat tegen, ze kijken kort naar elkaar en lachen wat en lopen snel door. De volgende dag zien ze elkaar weer en lachen naar elkaar en ze kijken elkaar na. De dagen er na kijke

BELLAHAMEL!

  Bij aankomst in de haven van Putgarten stonden we voor een verrassing. Door de strakke planning van Agnes waren we prachtig op tijd. Zo`n 25 minuten vóór tijd arriveerden we op weg naar de pond in Putgarten. We stopten langs de weg, honderd meter vóór de toegangspoortjes en deden daar even de camperdeur open om de benen te strekken en te filmen en te genieten van het eerste moment op onze reis waarbij we ruim voor tijd ergens aankwamen. Opeens riep Agnes; "waar is Bella?!" We keken verschrikt om ons heen. Geen hond. We riepen. Geen respons. Ik maakte een draai van 360 graden en toen dachten we in koor; "vorige camperplaats" - We stonden vannacht op een gratis plaats 10KM van de haven. Stel nou dat onze Bella daar was uitgestapt en zichzelf had uitgelaten! We hadden nog 24 minuten dus besloten we te keren en terug te rijden. De kinderen huilden eerst; "Bella!" en baden toen zachtjes. Wij ook. Aangekomen op de camperplaats, hadden we nog 12 minute

DAT DURF IK NIET

  Met Isaac, Aaron en Maartje gingen we naar `t zwembad in Leeuwarden. Dikke pret. Snel omkleden en rennend naar `t bad. "Ja, naar de glijbaan!" riep Aaron. "Nee, eerst het bad in" riep mama. "Niet onder de emmer" riep Aaron.  Middenin het bad stond een emmer op een grote installatie die met water werd gevuld, elke vijf minuten keerde de emmer om en kletterde al dat water naar beneden. "dat durf ik niet" riep Aaron. We stonden met z`n allen in het grote bad, toen de bel ging. De golven kwamen. Isaac keek verschrikt. "Golven? Dat durf ik niet!" Snel rende hij met papa en Aaron naar de glijbanen. Er zijn er twee. Een snelle en een minder snelle. Isaac neemt de minder snelle, want die snelle... dat durft hij niet. Na de glijbanen gaan we het buitenbad in. Daar is een plateau waarvan je af kunt springen, het water in. Isaac en Aaron durven niet. Papa dacht; 'dit gaat de verkeerde kant op' Golven..emmer..snelle glijbaan, plateau.. ze

MOE

  Terug in Nederland loopt alles anders dan we dachten. Een rondreizend bestaan brengt een bepaalde moeheid voort. Er is een fysieke moeheid dat door inspanning, drukte, gedachten, te kort slaap etc.. komt én er is een moeheid dat in de mens opgeslagen lijkt te worden. Opgeslagen voor later. En als er een onbewaakt moment passeert waarbij deze verpakte moeheid door het lichaam wordt ontdekt, wordt afgestoft en wordt geopend, dan ligt deze moeheid als een sluier over je bestaan. Totdat je die moeheid hebt ontdekt, overwonnen en weggedaan. Totdat je even helemaal wakker wordt. Tijdens het reizen heb je dat niet door. Elke nieuwe locatie is er één om te ontdekken. Elke nieuwe plaats is er één om uit te stallen, om de inboedel van binnen naar buiten te brengen en om eigen te worden. De kinderen lopen de camperplaats over en zoeken aanknopingspunten, wij rusten van de reis en acclimatiseren en bepalen het programma, de activiteiten en taken. En zolang je binnen dit stramien blijft én snel w

TIEN CROISSANTS

Bij onze supermarkt is er een eetcafé met negen tafeltjes. Je kunt daar koffie drinken of een broodje bal eten of.. ontbijten! Tussen 8.00u en 10.00u kun je aanschuiven. Je betaalt enkele euro`s en je krijgt een hardgekookt ei, een croissant, een pistoletje, een plak kaas, een plak ham, roomboter, jam, koffie en jus d'orange. Vanochtend besloten we daar te ontbijten. Met Aaron en Maartje wandelde ik half tien het eetcafé binnen. Drie tafeltjes waren bezet. Ik bestelde alvast koffie terwijl Agnes haar haar 'waste' met droogshampoo en de overige kinderen gereedmaakte. Aaron wist precies wat te doen. Hij pakte een kinderstoel voor Jona en trok een stoel weg van een ander tafeltje. Wij zaten er in elk geval klaar

OP DE STEP

  De kinderen hebben, sinds Maartjes`s verjaardag, elk een step. Jona heeft een blauwe driewieler, Maartje een roze driewieler, Aaron een zwarte Space Scooter en Isaac een witte step. Naast onze camperlocatie is er een zogeheten 'beweegtuin' - Het is een aangelegde tuin naast een verzorgingshuis waar de bewoners en bewoonsters geacht worden een route te lopen die de krakende benen maar nét verdragen kunnen.  De route gaat als volgt; grindpad, bankje, grindpad, insectenhotel, bankje met wielen voor voeten, grindpad, bankje met wielen voor handen, grindpad, boter-kaas-en-eieren spel, lachspiegel.  Hoeveel ouderen wij het grindpad hebben zien bewandelen? Nul. En dat snap ik helemaal. De aapjes in het apenverblijf in Artis blijven ook recalcitrant in de linkerhoek liggen. Net achter een boom. Waar je hen niet kunt zien. Hoewel zij allerlei 'speeltjes' hebben. Maar de kinderen vinden de beweegtuin heerlijk. Ze gebruiken hem zoals de tuinarchitect van de gemeente het voor de

TERUGBELLEN

  Onze camper had schade in november 2022. Nu was het voor het grootste deel een verzekeringskwestie, maar het bleek een lang traject van bellen, regelen, e-mailen, foto`s maken etc.. De achterbumper bleef haken en viel van de camper af. Ook het zij-profiel en de linkerdeur achter waren kapot. We vonden een schadebedrijf in de buurt die aangesloten was bij onze verzekering. Het schadebedrijf ging bijzonder makkelijk te werk. Er werden binnen 5 minuten foto`s gemaakt en alles zou met de verzekering geregeld worden. We waren benieuwd. Na een maand hoorden we nog niets. We belden zowel het schadebedrijf als de verzekering. Het schadebedrijf zou terugbellen. Het verzekeringsbedrijf gaf aan dat alles nog in behandeling was. Het schadebedrijf belde niet terug. Nadat we enkele weken daarna beide wéér belden, gaf het schadebedrijf aan ons te zullen terugbellen. Het verzekeringsbedrijf gaf aan dat de schade was goedgekeurd. Het schadebedrijf belde niet terug. Toen belden we weer. Ze belden niet

STOMP EN UITGEDROOGD

  Je kent ze wel. Die wachtkamers her en der. Speciaal voor de kinderen is er dan een tafeltje van 90 cm² met een vastgelijmde plaat waarop ze met geluk een dozijn duplo blokken op kunnen drukken. Of er staat zo`n potje met potloden of viltstiften. De potloden zijn stomp en de stiften uitgedroogd.  In tegenstelling tot een volwassene probeert een kind daar wat van te maken. Hij pakt het potlood en probeert te slijpen. Geen slijper. Een mes? Nee. Een schaar? Nee. Even zien, twee van de potloden hebben nog een punt; geel en wit. Ach, wit, daar heb ik niets aan. Dan geel maar. Even drukken. Ah, jammer. Daar breekt de punt alsnog af. Dan de viltstiften. Rood uitgedroogd, Blauw uitgedroogd, Roze geeft een duidelijke streep die steeds vager wordt. Paars doet het. Dan maar met paars aan de slag. Maar waar is het papier? Er is een tekenboek die al vol is gekrast. Nog eenmaal een blik in het potje; er liggen negen doppen op de bodem. Dan is het kind toch even bezig geweest. Met hopen, niet met

VAN BARCELONA NAAR BAKKEVEEN

  In drie dagen reden we, via Frankrijk, Luxemburg en België, van Barcelona naar Nederland. Dat was een enorme rit. Sommige mensen vroegen mij "vanwaar die haast?" Ik denk dat dat een stukje psychologie is. Als je een reis hebt gemaakt en de reis is klaar, dan wil je even wat anders dan reizen. Dan wil je thuiskomen. Bovendien waren we 'stad-moe'. We hadden in korte termijn zeven steden bekeken; Valencia, Córdoba, Sevilla, Gibraltar, Ronda, Murcia en Barcelona. Ons doel was niet om persé steden te bekijken. Je ontkomt er niet aan. Nee, dat is te kort door de bocht; in zekere zin moet je ze bekijken omdat ze op de route liggen. Nee, eveneens te kort door de bocht; je bekijkt ze omdat het Spaanse steden zijn. Ja, dat dekt de lading wat meer.  Wij wilden Spanje zien. Niet zo zeer als een toerist, maar wel om de indruk te hebben Spanje gezien te hebben. Die indruk hebben we. We hebben heerlijk genoten van o.a. Valencia en Ronda. Dat zijn steden waar we écht wat tijd hebbe